«Οὐκ εἴθισται τοῖς Ἕλλησι προσκυνέειν»
(Δεν είναι έθιμο των Ελλήνων να προσκυνούν)
(It is not the custom of the Greeks to worship or to kneel)
The phrase is attributed by Herodotus to the Spartan nobles Sperthia and Vouli, who in 480 BC volunteered to go to Susa to atone for Sparta for the killing of the Persian heralds.
The reason was that the Spartans had killed the heralds of the Persian king Darius when they asked for “land and water” from King Leonidas. In order to atone for themselves and to appease the wrath of the gods (of Talthybius), the two Spartans, Spertheus and Boulis, volunteered to go to Susa (Persia) to be handed over to Xerxes and killed.
This incident occurred when they arrived before King Xerxes, the guards ordered them to fall to the ground and worship him, according to the Persian custom of "prostration".
However, the two Spartans categorically refused, stating that it is not customary for Greeks to worship a man or even gods.
In ancient Greece, kneeling was an extremely rare act and often associated with negative connotations:
The usual prayer posture was standing, with the head held high and the hands raised to the sky (to the Olympian gods or to God) or stretched out in front. The Greeks approached the gods as free citizens and not with servility.
Kneeling as “Superstition”: Many ancient writers, such as Theophrastus (in “Characters”) and Plutarch, considered kneeling and excessive humility before statues as a sign of “superstition” (pathological fear of the divine) and not of healthy piety.
The Meaning of the Phrase
Civil Liberty: For the ancient Greeks, the worship of a mortal was synonymous with slavery and barbarity. Their refusal symbolized the status of a free citizen who does not recognize any earthly "despot", even in the face of the gods, he maintained his freedom and self-esteem, avoiding any move that would make him look like a "barbarian.
The story, as recorded by Herodotus in the 7th book of his Histories (Polymnia).
1. In the photograph we see the contrast, the Persian kneeling before the Greek Spartan, as befits History.
-----------------------------------------------------------------
Η φράση αποδίδεται από τον Ηρόδοτο στους Σπαρτιάτες ευγενείς Σπερθία και Βούλι, οι οποίοι το 480 π.Χ. προσφέρθηκαν εθελοντικά να πάνε στα Σούσα για να εξιλεώσουν τη Σπάρτη για τη θανάτωση των Περσών κηρύκων.
Η αιτία ήταν ότι οι Σπαρτιάτες είχαν σκοτώσει τους κήρυκες του Πέρση βασιλιά Δαρείου όταν ζήτησαν «γην και ύδωρ» από τον βασιλιά Λεωνίδα. Για να εξιλεωθούν και να ηρεμήσει η οργή των θεών (του Ταλθυβίου), οι δύο Σπαρτιάτες, ο Σπερθίης και ο Βούλις, προσφέρθηκαν εθελοντικά να πάνε στα Σούσα (Περσία) για να παραδοθούν στον Ξέρξη και να θανατωθούν.
Το Περιστατικό αυτό έγινε όταν έφτασαν ενώπιον του Βασιλιά Ξέρξη, οι φρουροί τούς διέταξαν να πέσουν στο έδαφος και να τον προσκυνήσουν, σύμφωνα με το περσικό έθιμο της «προσκύνησης».
Αρνήθηκαν κατηγορηματικά ὀμως οι δύο Σπαρτιάτες, δηλώνοντας ότι στους Έλληνες δεν συνηθίζεται να προσκυνούν άνθρωπο αλλά ούτε και θεούς.
Στην αρχαία Ελλάδα, η γονυκλισία (το γονάτισμα) ήταν πράξη εξαιρετικά σπάνια και συχνά συνδεδεμένη με αρνητικές έννοιες:
Η συνήθης στάση προσευχής ήταν η όρθια, με το κεφάλι ψηλά και τα χέρια υψωμένα προς τον ουρανό (για τους Ολύμπιους θεούς ή για τον Θεό) ή απλωμένα μπροστά. Οι Έλληνες προσέρχονταν στους θεούς ως ελεύθεροι πολίτες και όχι με δουλοπρέπεια.
Η Γονυκλισία ως «Δεισιδαιμονία»: Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Θεόφραστος (στους «Χαρακτήρες») και ο Πλούταρχος, θεωρούσαν το γονάτισμα και την υπερβολική ταπεινοφροσύνη μπροστά στα αγάλματα ως δείγμα «δεισιδαιμονίας» (παθολογικού φόβου για το θείο) και όχι υγιούς ευσέβειας.
Η Σημασία της Φράσης
Πολιτική Ελευθερία: Για τους αρχαίους Έλληνες, η προσκύνηση ενός θνητού ήταν συνώνυμη με τη δουλεία και τη βαρβαρότητα. Η άρνησή τους συμβόλιζε την ιδιότητα του ελεύθερου πολίτη που δεν αναγνωρίζει κανέναν επίγειο «δεσπότη», ακόμα και απέναντι στους θεούς, διατηρούσε την ελευθερία και την αυτοεκτίμησή του, αποφεύγοντας κάθε κίνηση που θα τον έκανε να μοιάζει με «βάρβαρο.
Η ιστορία, όπως την καταγράφει ο Ηρόδοτος στο 7ο βιβλίο των Ιστοριών του (Πολύμνια).
1. Στην φωτογραφια βλέπουμε την αντίθεση, τον Πέρση να γονατίζει μπροστα στον Έλληνα Σπαρτιάτη, έτσι όπως αρμόζει στην Ιστορία .