ΙΧΩΡ ΤΟ ΑΙΘΕΡΙΟ ΧΡΥΣΟ ΑΙΜΑ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΩΝ
Κατά την Ελληνική Μυθολογία, ιστορία ο Ιχώρ (Ιχώρας), είναι το αιθέριο χρυσό υγρό που είναι το αίμα των θεών αλλά και των αθανάτων. Στην αρχαία Ελληνική γραμματεία αναφέρεται από τον Πλάτωνα στον Τίμαιο και σε πολλούς ασθενείς του Ιπποκράτη.
Αυτό το αιθέριο ρευστό λέγεται ότι διατηρεί τις ιδιότητες των τροφίμων και των ποτών των αθανάτων, δηλαδή την αμβροσία και το νέκταρ. Θεωρείται ότι είναι χρυσό στο χρώμα, καθώς και θανάσιμα τοξικό για τους θνητούς. Σύμφωνα με κάποιες αναφορές,κατά τις επιθέσεις εναντίον θεών γνωστών ημίθεων και ήρώων, σε περίπτωση τραυματισμού των τελευταίων, απελευθερωνόταν Ιχώρ.
Αναφέρεται ως το περιεχόμενο του κυκλοφορικού συστήματος του χάλκινου προστάτη γίγαντα της Κρήτης, Τάλω. Κατ’ άλλους όμως το “αίμα” του γίγαντα ήταν υδράργυρος. Λέγεται επίσης ότι Ιχώρ και όχι νερό κυλά στον ποταμό της Στύγας, σε μια από τις πύλες του Κάτω Κόσμου που βρισκεται στην Αχαια της Πελοποννήσου.
Ο Ωριγένης αναφέρει ότι όταν τρυπήθηκε ο Χριστός με την λόγχη στο σταυρό ήταν στην φύση του ιχώρ. Ποιοί ήταν πραγματικά οι Θεοί της Αρχαίας Ελλάδας, ήταν απλώς σύμβολα ή αληθινά υπερδύναμα όντα; Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν αρκετά επιχειρήματα ικανά να μας πείσουν ότι οι θεοί των Αρχαίων Ελλήνων ήταν σύμβολα, όπως υποστήριζε και μια μεγάλη μερίδα φιλοσόφων, οι Στωικοί, οι οποίοι πίστευαν ότι οι μύθοι δεν έχουν κυριολεκτική σημασία αλλά αντίθετα παρουσιάζουν αλληγορικές διηγήσεις, χρήσιμες για την καθημερινότητα των ανθρώπων.
Υπάρχει περίπτωση να ισχύει το αντίθετο; Σε ολόκληρη την Ελληνική γραμματεία, οποιοσδήποτε μπορεί να ανακαλύψει μια ατελείωτη σειρά από παράδοξες και μεταφυσικές εμπειρίες, που οι θνητοί πρόγονοί μας τις απέδωσαν στους αθάνατους θεούς τους. Επίσης υπάρχει μια παραφυσική λεπτομέρια που ίσως αποτελεί κλειδί για την διατύπωση της αληθινής φύσης των αρχαίων θεών. Μέσα στην μυθολογία υπάρχουν αμέτρητες αναφορές σχετικά με μιά ουσία ονόματι Ιχώρ που έρρεε στις φλέβες των Θεών και ήταν γαλαζόχρωμη.
Η ουσία Ιχώρ αναφέρεται από τον Όμηρο, τον Πλάτωνα, τον Απολλώνιο τον Ρόδιο, τον Ιουλιανό, τον Αριστοτέλη, τον Πυθαγόρα κ.α. Ο Όμηρος αναφέρει: (ιλιάς Ε 340 και Οδύσσεια 405). “ρέε δ’ άμβροτον αίμα θείο, ιχώρ, οις περ τε ρέει μαχάρεσση θεοίσιν”.
Ο Πλάτωνας (Πλάτων, Τίμαιος, 39, 3) “ο ιχώρ, το υγρόν, ο ορός του αίματος είναι απαλός της μαύρης και της οξείας χολής είναι δριμύς, όταν αναμειγνύεται ένεκα θερμότητας με αλμυρά συστατικά, τότε το ονομάζουμε οξύ φλέγμα”. Ο Πυθαγόρας επίσης αναφέρει περί «θείας ουσίας» στο αίμα των Ελλήνων που προστατεύει τους φέροντες από αλλοίωση ή μετάλλαξη του γενετικού τους κώδικα. Επίσης, στην μυθολογία γίνεται μια αναφορά για έναν μυθικό φύλακα της Κρήτης,τον Τάλω, που ήταν κατασκευασμένος από χαλκό από τον θεό Ήφαιστο και μέσα του έρεε ιχώρ (θα μπορούσε να ήταν ένα είδος καυσίμου;)!
Πρόκειται σύμφωνα με αναφορές για μία ζωογόνο ουσία που είναι αθάνατη, άφθαρτη, δεν υπόκειται στούς νόμους σύνθεσης και αποσύνθεσης, έχει την ιδιότητα να πυρακτώνεται, να παρέχει τεράστια δύναμη και δύναται να κληροδοτηθεί από τον πατέρα. Έτσι, αν θεωρήσουμε ότι οι θεοί ήταν όντα υπαρκτά και ενώθηκαν με τους ανθρώπους τοτε σύμφωνα με τις αναφορές, τα παιδία που προέκυπταν από την ένωση θεών και θνητών είχαν είτε γαλάζιο αίμα είτε κόκκινο.
Όσα παιδιά είχαν γαλάζιο αίμα,ήταν ημίθεοι και όσα παιδιά είχαν κόκκινο, διέθεταν ανενεργό ιχώρ, όπως εξακολουθούν να έχουν και σήμερα οι απόγονοι της ένωσης των ανθρώπων με τους θεόυς, οι Έλληνες. Ο ιχώρ ακόμη, λέγεται ότι μπορεί να ενεργοποιηθεί στο αίμα και να το μετατρέψει από κόκκινο σε γαλάζιο (ποια θα ήταν η συνέπεια;). Μάλιστα, τον τελευταίο καιρό Γάλλοι βιολόγοι αποφάνθηκαν ότι στό DNA (γενετική σύσταση) των Ελλήνων υπάρχουν κάποια χρωματοσώματα που τους καθιστούν διαφορετικούς (θα μπορούσε να ήταν ο Ιχώρ;).
Επίσης σύμφωνα με έρευνα των Πανεπιστημίων του Στάνφορντ των ΗΠΑ και της Παβίας της Ιταλίας, τo DNA των Ελλήνων καταδεικνύει πως σε ποσοστό 99,5% πρόκειται για καθαρά φυλή που δεν έχει επηρεασθεί από τους Σλάβους ούτε από τους Τούρκους.
Σίγουρα όμως, δεν θα υπήρχαν τόσες πολλές αναφορές (μυθολογία,φιλόσοφοι) αν δεν υπήρχε ένα στήριγμα ώστε να βασιστεί η θεωρία του ιχώρ (όπως λένε όπου υπάρχει καπνός,υπάρχει και φωτιά). Γιατί όμως ο ιχώρ που υποστηρίζεται από πολλούς, βρίσκεται στο αίμα των Ελλήνων ανενεργός; Μήπως περιμένει μια αφύπνιση;
George Anagnostou
Η Αφροδίτη πληγώνεται από τον Διομήδη, Joseph-Marie
Vien,1775Είναι γνωστό από τη μυθολογία ότι ο Ιχώρ είναι το αίμα των θεών και των αθάνατων.
Τι είναι όμως ο πετριχώρος;
Είναι το αίμα της γης.
Η λέξη πετριχώρος είναι σύνθετη από την «πέτρα» και τη λέξη «ιχώρ».
Ο ιχώρ της πέτρας.
Πετριχώρος ονομάζεται η χαρακτηριστική οσμή που βγαίνει από το χώμα όταν βρέχει.
Το 1964 μια αυστραλιανή μελέτη στην επιθεώρηση Nature ανέλυε την προέλευση αυτής της οσμής που ονομαζόταν πετριχώρος.
Ήταν πρώτα η γεωσμίνη, μια ουσία που παράγεται από βακτηρίδια κι έπειτα μια ελαιώδης ουσία που βγαίνει από κάποια φυτά και απορροφάται από αργιλώδη και αμμώδη εδάφη.
Όταν λοιπόν βρέχει μυρίζουμε το αίμα της γης.
Ο ιχώρ, το θεϊκό αίμα ήταν γαλαζωπό ή κατ’ άλλους χρυσό, θα μπορούσε να έχει το χρώμα του φωτός.
Ο ιχώρ αναφέρεται από τον Όμηρο, τον Πλάτωνα, τον Απολλώνιο τον Ρόδιο, τον Ιουλιανό, τον Αριστοτέλη, τον Πυθαγόρα, αλλά και τον Ιπποκράτη, ο οποίος υπαινίσσεται με τη λέξη ιχώρ σωματικό υγρό από κάποιους αρρώστους.
«ρέε δ’ άμβροτον αίμα θείο, ιχώρ, οις περ τε ρέει μαχάρεσση θεοίσιν», γράφει ο Όμηρος στην Ιλιάδα
Όταν η Αφροδίτη πήγε να προφυλάξει τον προστατευόμενό της, τον Αινεία που χτυπήθηκε από τον Διομήδη, βάζοντας τα μπράτσα της, τότε πληγώθηκε από το δόρυ του Διομήδη και από την πληγή έτρεξε ιχώρ.
Ρ.Τ.
Ο Πλάτων στον Τίμαιο δίνει την παρακάτω περιγραφή του υγρού αυτού:
«ο ιχώρ, το υγρόν, ο ορός του αίματος είναι απαλός, της μαύρης και της οξείας χολής είναι δριμύς, όταν αναμειγνύεται ένεκα θερμότητας με αλμυρά συστατικά, τότε το ονομάζουμε οξύ φλέγμα».
Όταν τραυματίζονταν θεοί, ημίθεοι και ήρωες απελευθερωνόταν Ιχώρ.
Αυτό πίστευαν ότι είχε το χαρακτηριστικό να διατηρεί τις ιδιότητες των τροφίμων και των ποτών των αθανάτων, ενώ παράλληλα ήταν δηλητηριώδες για τον κοινό άνθρωπο.
Ακόμα και για τον Τάλω έλεγαν ότι είχε στις φλέβες του ιχώρ, ενώ κατ’ άλλους αυτό ήταν υδράργυρος.
Γιάννης Τσιανάκας